Musée Promenade

{blog_image:alt_text}

Categorie: Uitgelicht

“Art is the last oral tradition alive in the West; it is the only sort of oral tradition that is not lost.” (Francesco Clemente)

We hebben de zus van Shakespeare ontmoet. Er is iets veranderd. Of nog, “De kust is de kust niet meer”, om de woorden van een journalist over Beaufort Buiten de Grenzen te citeren.[1] A Dog Republic heeft de voorbije drie maanden de ideeën van Yona Friedman over een wandelend museum, ‘un musée promenade’, over de kust verspreid. Ze hebben een tentoonstelling als een doorlopend experimenteel proces opgevat. Meer dan zestig interventies zijn in dialoog met de diversiteit van de kustgemeenten ontstaan en hun manier van denken en werken houdt ook niet op met de laatste tentoonstellingsdag. “Hun aanpak zou wel eens de triënnale – of biënnale – van de toekomst kunnen zijn”, schrijft een andere journalist.[2] Nico Dockx en Jean-Baptiste Decavèle van A Dog Republic verwijzen naar de 67 kilometer kust als “het prototype van Europa, een metropool waarin alles beweegt en wringt, maar waarin veel mogelijk is”.

Kan de wereld helpen om de kunst weer leesbaar te maken? Het is een traag veranderingsproces, zoveel is zeker. Je verandert geen mentaliteit van de ene op de andere dag – ook of vooral niet door een veelvoud aan communicatie over kunstvoorstellen te leggen. Yona Friedman geeft mensen de vrijheid om zijn ideeën te interpreteren, aan te passen en dus te veranderen. Dat vraagt om participatie. Dat vraagt om af te stappen van de tegenstelling tussen de autonomie van het kunstwerk en de altijd beperkende mening over het kunstwerk.

“Create what is needed, as needed, but no more than that. And create it well.” (Innovando la Tradición)

Beaufort Buiten de Grenzen is ook een dialoog met drie natuurgebieden, met kunstvoorstellen van vijfendertig kunstenaars die de omgeving niet hoeven te overschreeuwen. De kunstenaar verhoudt zich altijd tegenover sociale, politieke en economische omstandigheden, van “Het Groen Geruite Huis” van Lily van der Stokker, de ‘oude wijsheden en moderne lessen’ in de keramiektentoonstelling “Vuur en klei” van Innovando la Tradición, tot en met de onderzoeksweek over ‘Troost en Verzet’ in samenwerking met kunstencentrum Vrijstaat O. Deze tijden vragen om na te denken over de interactie tussen mensen, kunst en omgeving. Op Leffingeleuren hebben Roland and friends op uitnodiging van Beaufort hulde gebracht aan Moondog, ‘The viking of 6th Avenue’. De ontmoeting tussen de muzikanten, de nieuwe interpretaties en arrangementen in dialoog met Moondog’s meesterlijke composities was bezwerend mooi. In tegenstelling tot de wortels van een boom hebben mensen de kracht van de verplaatsing. Met deze vijfde editie van Beaufort hebben we beide krachten met elkaar proberen te verbinden.

Vandaag kampt Europa met een vluchtelingencrisis. Mensen helpen mensen. We kunnen geen eiland zijn.

Phillip Van den Bossche, 21 september 2015
 

“I told you in the course of this paper that Shakespeare had a sister; but do not look for her in Sir Sidney Lee’s life of the poet. She died young—alas, she never wrote a word. She lies buried where the omnibuses now stop, opposite the Elephant and Castle. Now my belief is that this poet who never wrote a word and was buried at the cross–roads still lives. She lives in you and in me, and in many other women who are not here to–night, for they are washing up the dishes and putting the children to bed. But she lives; for great poets do not die; they are continuing presences; they need only the opportunity to walk among us in the flesh. This opportunity, as I think, it is now coming within your power to give her. For my belief is that if we live another century or so—I am talking of the common life which is the real life and not of the little separate lives which we live as individuals—and have five hundred a year each of us and rooms of our own; if we have the habit of freedom and the courage to write exactly what we think; if we escape a little from the common sitting–room and see human beings not always in their relation to each other but in relation to reality; and the sky. too, and the trees or whatever it may be in themselves; if we look past Milton’s bogey, for no human being should shut out the view; if we face the fact, for it is a fact, that there is no arm to cling to, but that we go alone and that our relation is to the world of reality and not only to the world of men and women, then the opportunity will come and the dead poet who was Shakespeare’s sister will put on the body which she has so often laid down. Drawing her life from the lives of the unknown who were her forerunners, as her brother did before her, she will be born. As for her coming without that preparation, without that effort on our part, without that determination that when she is born again she shall find it possible to live and write her poetry, that we cannot expect, for that would be impossible. But I maintain that she would come if we worked for her, and that so to work, even in poverty and obscurity, is worth while.” (Virginia Woolf, A Room of One’s Own)

 

[1] http://metropolism.com/reviews/beaufort-snapshots/
[2] Marc Ruyters in (H)art #145
Foto: Innovando la Tradición, Barro y Fuego, 2015. © Kristien Daem